Member details
Gebruikersnaam
Wachtwoord
 
Wachtwoord vergeten?
 
 

 

Frits was een held.

14 dec 2008, 18:27

Frits was een held, en daar kon hij niets aan doen.
Hij was zo geboren. Zijn ouders hadden hem zo opgevoed.
Vaak wilde hij geen held zijn, maar dat ging niet, want hij was het wel.
Toen hij acht was had hij nog tegen zijn moeder gezegd dat hij geen held wilde zijn. Hij wilde veel liever een visser zijn, of een tuinman. Dat had hem vijf dagen kamerarrest gekost. Daarna was hij naar zijn vader gegaan en had hem ook gezegd dat hij geen held wilde zijn. Zijn vader vouwde zijn krant op legde die op de salontafel. "Je moeder had me zoiets als verteld.", zei hij. "Ze zei ook dat ze je er vijf dagen kamerarrest voor gegeven had. Je zou er nu wel niet meer aan moeten denken, zei ze me. Je wilde een tuinman worden, of een visser, zo is het toch hé?"
"Ja papa, dat wil ik.", zei Frits vastbesloten. "Toen we vorige maand die draak wegjoegen uit de tuin van de koning, had ik zoveel bewondering voor de tuinman. Hij liet alle bloemen zo prachtig bloeien, en alles was zo kunstig bij elkaar gezet. Hij had de bomen zo sterk en groot en fier laten groeien. Dat wil ik ook!", zei Frits in zijn hartstocht.
"Zozo," zei zijn vader, "en waarom visser? Heeft dat te maken met de maand daarvoor?"
"Ja!", antwoordde Frits, "toen we het handelsschip begeleidden en bevrijd hebben van die reuze octopus. Op de terugweg ben ik naast ouwe Benny gaan zitten en heb gezien hoe hij viste. Dat is toch geweldig, eten vinden met enkel een draadje en een worm?"
Zijn vader lachte. "Dat is zeker geweldig jongen, maar niet voor jou. Jij hebt heldenbloed in je zitten! En dat heb je net laten zien. Kom maar even op mijn schoot zitten, dan leg ik het je uit."
Frits gehoorzaamde en kroop op vaders schoot. Vader legde een gespierde en behaarde arm rond hem en hield hem liefdevol en stevig vast. Hij kuchte en begon.
"Wij zijn helden jongen, daar kunnen we niets aan doen en daar kunnen we niet van wegrennen. Ik heb het ook geprobeerd." Frits' ogen werden groot van verbazing. "Jaja, zei zijn vader. Toen ik zestien was wilde ik perse een afwashulpje zijn. Het was zo anders dan al dat heldengedoe. Het was exotisch! En dus liep ik weg van huis. Dat was me al gelukt, maar het weglopen van het lot, dat was nog iets anders."
Hij zuchtte, zijn ogen stonden ergens ver weg en in zijn brein speelde zijn herinneringen zich terug af als een al te bekende film. "Ik vond een baantje als afwashulpje, en het ging een tijdje goed, een week of zo, tot plots het restaurant overvallen werd. Ik kon er niet aan doen, het zit in ons bloed, het is te sterk, en ik heb die twaalf man uitgeschakeld met een schotelvod en een sponsje, voordat ze ook maar een schot konden lossen." Zijn vader zuchtte. "Zo is het nu eenmaal met ons, we kunnen er niet aan ontsnappen, zelfs jij niet, je bent er zelfs nu mee bezig.'
"Wat, hoe bedoel je dat?", zei Frits verbaasd. "Er zijn hier toch geen monsters, of bandieten of piraten?" "Nee", zei zijn vader, "maar jij bent na je huisarrest weer direct naar mij gekomen om het hier te proberen en de kans te maken om veel problemen te hebben. Als je zo doorgaat wordt je nog de grootste held van al. Als je er echt in slaagt om het te ontlopen en tuinman te worden, als je het lot verslaagt en ervoor kunt zorgen dat je geen held meer bent ben je er wel weer een. Want jij hebt dan dat gedaan wat geen enkele andere held kon. Dat is wat helden doen, het noodlot uitdagen, verslagen en ermee lachen. Van mij mag je proberen, maar je wordt er enkel een grotere held van, de grootste van allen. En daarvoor heb je training nodig, en dus moet je nog eventjes held blijven, tot je sterk genoeg bent om het lot te verslaan. Tot je slim genoeg bent om de kansen te keren. Dus je moet het nog een tijdje uithouden mijn jongen.", zei zijn vader en zette hem terug op de grond. Frits ging in de zetel zitten en staarde verslagen voor zich uit.
"Dus zo voelt het om geen held te zijn, verslagen en moedeloos", zei hij en zijn vader liet zijn kop koffie vallen van verbazing. Frits was een held, met de nadruk op was.

God is nodig voor kunst.

12 jun 2008, 11:57

Ik las net dat Rothko het onderstaande schreef.
"Without monsters and gods, art cannot enact a drama."
Waarmee hij, als ik het goed begrijp zegt dat kunst het nodig heeft dat er een soort van geestelijke realiteit bestaat. Eentje die we zelfs kunnen zien, ook al is het misschien door de kunst. Anders komt kunst niet tot zijn recht.
Ik vind dit wel cool omdat hij hiermee lijkt te wijzen naar God. Hij weet zelf niet (of wil het niet weten) wie God is, maar merkt, door de kunst, wel dat er iets meer nodig is dan de zichtbare realiteit.
helaas volgt hij dan Freud en Jung, die denk ik zeggen dat we dat zelf maken om zin te geven aan ons leven, terwijl we dat helemaal niet moeten doen, want God is er echt. Hij maakt niet enkel de kunst, maar alles de moeite waard. Hij is de zin van het leven! Wij zijn gemaakt om Hem te aanbidden, door houding, leven, zang, dans en ook schilderen en tekenen. Ieder heeft zijn manier van aanbidding gekregen, ieder heeft zijn manier.
Ik dacht, ik schrijf deze gedachtengang even op, voor ik ze kwijt ben. Misschien zijn jullie er ook wel iets mee.
Er viel me net nog iets op terwijl ik over hem verder las. Hij toont aan hoe gevaarlijk kunst kan zijn. Wikipedia zegt:
Rothko’s new vision would therefore attempt to address modern man’s spiritual and creative mythological requirements and would, as Nietzsche claimed Greek tragedy had, seek to redeem man from the terrors of a mortal life. Modern artistic aims ceased to be Rothko’s goal. From this point on, his art would bear as its ultimate aim the burden of relieving modern man’s fundamental spiritual emptiness, an emptiness created in part by the lack of a mythology to properly address, as Nietzsche wrote, "the growth of a child’s mind and . . . to a mature man his life and struggles" and to provide the aesthetic recognition necessary for the freeing of those unconscious energies previously liberated by the mythological images, symbols and rituals.
Rothko considered himself a "mythmaker," and proclaimed that the only valid subject matter is that which is tragic. "The exhilarated tragic experience," he wrote, "is for me the only source of art."
Hier zegt hij dat hij de mythes maakt en zo goed doet voor de mens, die dat nodig heeft om zin te geven aan zijn leven. En zo wordt kunst een afgod, en hij een afgodmaker. Dit vind ik zo spijtig. God heeft expressie gegeven, maar niet om dit te doen. Een vorm van beelden maken en ervoor buigen. Zo spijtig.

God als Papa

20 mei 2008, 14:50

Altijd als ik het oude testament las, vroeg ik me af waarom God daar zo veel strenger leek.
Een maand geleden of iets langer, had ik weer dezelfde vragen, maar deze keer kwam er iets van een antwoord op.
Ik had net een boek gelezen van Charles Dobson, genaamd "Liefde en Discipline". Hierin legt hij zijn christelijke pedagogische (opvoedkundige) visie uit. En dit is zo ongeveer de samenvatting van wat hij leert:
“Er is veel goed advies gegeven over de gevaren van verkeerd toegepaste discipline; terecht. Een ouder kan een kind helemaal verknoeien door harde onderdrukking en een liefdeloze grillige manier van straffen. Dat adviseer ik bepaald niet. Maar wij zullen onze kinderen geen blijvend letsel toebrengen, als we deze techniek volgen: Leg van tevoren de regels goed en duidelijk vast; laat geen twijfel bestaan over wat wel of wat geen acceptabel gedrag is; als het kind in koelen bloede die bekende grenzen weigert te erkennen, zorg dan dat hij daar spijt van krijgt; toon altijd liefde, warmte, vriendelijkheid en begrip. Discipline en liefde zijn niet elkaars tegenpolen, de een is een functie van de ander. De ouder moet er voor zichzelf van overtuigd zijn, dat straf (zoals hierboven beschreven) niet iets is dat hij zijn kind aandoet, het is iets dat hij voor het kind doet. Zijn houding tegenover zijn ongehoorzame kind is: Ik kan niet toestaan dat je je zo gedraagt, daarvoor houd ik te veel van je.”
En zo zag ik God als machtige en vooral liefdevolle Vader in het oude testament de regels vastleggen waarbinnen Hij ons houden wil.
Verdere meningen?

Strike

20 apr 2008, 16:29

Swoon

19 apr 2008, 15:54



Originally uploaded by C-Monster Fantastische sticker/poster art. Swoon experimenteert ook met 3D in tentoonstellingen zoals je kan zien.
Ongelooflijk mooi.

Niemand valt buiten de Redding

16 apr 2008, 08:44

Niemand valt buiten de Redding,
zolang ze willen sterven aan zichzelf,
berouw hebben van hun zonden en Jezus volgen.

Radicale Liefde

15 apr 2008, 12:38


"Gij hebt gehoord, dat er gezegd is: Gij zult uw naaste liefhebben, en uw vijand zult gij haten.
Maar Ik zeg u: Hebt uw vijanden lief; zegent ze, die u vervloeken; doet wel dengenen, die u haten; en bidt voor degenen, die u geweld doen, en die u vervolgen;
Opdat gij moogt kinderen zijn uws Vaders, Die in de hemelen is; want Hij doet Zijn zon opgaan over bozen en goeden, en regent over rechtvaardigen en onrechtvaardigen.
Want indien gij liefhebt, die u liefhebben, wat loon hebt gij? Doen ook de tollenaars niet hetzelfde? En indien gij uw broeders alleen groet, wat doet gij boven anderen? Doen ook niet de tollenaars alzo?
Weest dan gijlieden volmaakt, gelijk uw Vader, Die in de hemelen is, volmaakt is."
Mattheus 5:43-48
En Jezus zeide tot hem: Gij zult liefhebben den Heere, uw God, met geheel uw hart, en met geheel uw ziel, en met geheel uw verstand.
Dit is het eerste en het grote gebod.
En het tweede aan dit gelijk, is: Gij zult uw naaste liefhebben als uzelven.
Mattheus 22:37-39

Matteus 5:14

10 apr 2008, 22:26

Gij zijt het licht der wereld; een stad boven op een berg liggende, kan niet verborgen zijn.

Tegen de Liefde Gezondigd

7 apr 2008, 15:49

Ik ben zo blij over wat God me gisteren liet meemaken.
Ik zat op de trein tegenover een oud dametje dat een klein papieren boekje vasthad dat me deed denken aan een gebedenboekje van een Grieks Orthodox persoon die ik een jaar ofzo ervoor op de trein was tegengekomen. Ze gebruikte een elastiekje als paternosterd ook.
Als bemoediging haalde ik mijn bijbel boven en las erin. Om beurten keken we naar elkaar zonder, denkende dat we het van elkaar niet wisten (ge kent da wel hé). En uiteindelijk, als ze eventjes wat minder biddend leek, vroeg ik of ze Christen was, waar ze een zeer enthousiast ja op antwoordde. Ze was overtuigd Rooms Katholiek.
We raakten aan de praat, en in plaats van direct het 'denominaal gevecht' te beginnen, praaten we over hoe goed God is, en hoe spijtig het is dat zo weinig mensen Hem kennen.
En ze vertelde me hoe ze als jong meisje clinisch dood was geweest, omdat ze te wild de melk aan het karnen was geweest en erin gevallen was. Ik snapte waar ze naartoe wilde en vroeg, "U bent terug gekomen?". Waarop ze positief antwoordde.
Ze vertelde me hoe ze de donkere tunnel doorging (met allemaal geroep en getier van stemmen), daarna allemaal sterren zag voorbijgaan en dan het Licht. Ze vertelde me dat er een energie van dat Licht uitging die enorm intens was. (Ze noemde het de energie die zorgt dat je God zo kan ervaren in gebed. Ik nam gewoon maar aan dat ze de Heilige Geest bedoelde zonder het te weten.)
Ze zei ook dat er zoveel Liefde vanuitging dat het niet voor te stellen is. Ze zei me dat, ondanks haar ziel puur was (ofzoiets) door alles 'juist te doen' in haar leven, ze toch niet in de nabijheid van het Licht kon/durvde komen. Ze heeft letterlijk gesmeekt om terug te mogen omdat ze wist dat ze wel alles juist had gedaan, maar in haar houding tegen de Liefde gezondigd had. "Ik heb tegen de Liefde gezondigd", zei ze me.
En langer konden we niet praten omdat ik bij mijn halte kwam en eraf moest. Ik snap nu, dat de kracht/energie waaruit ze kan bidden beter gedefinieerd kan worden als de Liefde in plaats van de Geest, hoewel die in essentie dezelfde zijn. Enkel vindt ik dat het duidelijker is om te zeggen dat je bid uit Liefde, dan in de Geest. Dat richt de aandacht op het belangrijkste. Terwijl je bij de Geest kan denken aan tongentaal en dergelijke dingen, terwijl de Liefde meer en eeuwig is.
Dank U God!

invloed

2 apr 2008, 22:10

Staan we stil bij wat voor een invloed we hebben op al de kinderen rond ons?
Staan we stil bij die verantwoordelijkheid?
Ik heb vandaag met een kind gesproken dat van thuis uit racistisch denkgoed meekrijgt.
Ik hoor bijna dagelijks de kinderversies/visies op volwassenheid.
De grote mensen worden zeer goed geobserveerd en nagedaan. De handelingen en denkwijzen worden spelenderwijs overgenomen, zeker als ze op de leeftijd komen dat ze groot willen doen.
Wat geven wij hun mee als normaal?
En daarnaast, wat geven wij hun niet allemaal mee dat 'enkel voor grote mensen' is? Zij zien en onthouden het. Het gedrag dat we tegenover hen niet kunnen verantwoorden omdat eigenlijk ons geweten ons zegt dat het niet goed is. Dingen die wij wel mogen en zij niet. Zij onthouden het, en als ze groot willen doen, en laten zien dat ze 'volwassen' kunnen zijn, of ze willen gewoon spelen zoals de grote mensen, dan komt het eruit en is het telaat.
Want zo zijn de grote mensen nu eenmaal.
De grote mensen moeten soms echt wel de kleine mensen beginnen nadoen in plaats van andersom. Geen wonder dat God ons vraagt om te worden als een kind. Geen wonder ook dat dit niet op eigen kracht gaat (het zit er nu eenmaal ingebakken), maar dat God het in ons wil veranderen eens wij het willen.
Zo, gal gespuwd. Sorry.
Maar denk er maar eens over.

 

Favoriete blogs

Links