Beste mensen,
voor hen die in God geloven,
wat verwacht u van Hem? Waarom gaat u 's zondags naar de kerk of samenkomst van gelovigen?
Waarom leest u door de week uw bijbel? Waarom bid u elke avond?
Is het omdat je dat zo geleerd hebt, omdat het moet of zodat anderen weten dat je gelooft?
Of ben jij een van de weinigen die effectief gelooft dat God zal antwoorden op uw gebed, dat God je zal leren uit Zijn woord en dat Hij door de woorden van de priester, dominee voorganger spreekt. Dat Hij echt geniet van de aanbidding die jij hem hopelijk geeft als je de liederen in kerk voor hem zingt.
Vanmorgen ging mijn alarm. Lekker op tijd om nog voor de dienst te kunnen gaan bidden in het voorbedelokaal dat we daar hebben. Maar ik vroeg me af of ik wel zou gaan. Wat ging er gebeuren? Normaal komt er dan zo'n stemmetje in mijn hoofd of hart (of waar dat 'fatsoen' zich ook verstopt) dat me zegt dat ik niet zo mag denken. Nu was dit echter maar een slaperig gemompel. Ik was eerder wakker dan mijn fatsoen. En God kon tot me spreken.
Wat verwacht ik? Wat heb ik de laatste paar weken meegemaakt? Hoe ben ik door God veranderd en opgebouwd? Wat heb ik meegemaakt met God? En ik heb wel dingen meegemaakt. Ik ben een beetje opgehemeld omdat ik 'de bediening van de week' heb. En ik ben daar zeer dankbaar voor. Maar God kan toch veel meer?! Hoe lang is het geleden dat hij mijn hart helemaal uit elkaar heeft gerukt om een verstopt rot pllekje te verwijderen en daarna mijn hart weer in elkaar te steken?
Waarom maak ik meer met God mee buiten de kerk dan in de kerk? Omdat er meer dagen in de week zijn dan één zondag natuurlijk. Maar ik vraag me af hoe lang het geleden is dat ik echt verwachtte dat God zou 'opdagen' in de dienst en er niemand onveranderd laten. Waar twee of meer in Zijn naam samenkomen, daar is Hij aanwezig. Mensen, we mogen, neen moeten, dit letterlijk nemen.
Maar wij zijn als Israël, net bevrijd uit Egypte, aan de rode zee ons kamp opgeslagen en God aanwezig als een gigantische pilaar van rook en vuur. Ik vraag me dan af hoe die Israëlieten hebben kunnen slapen? God zo aanwezig! De vreze des Heren moet toch zo voelbaar zijn geweest dat de onrechtvaardige in het verste, donkerste hoekje van zijn tent probeerde te kruipen om zich te verstoppen. En de rechtvaardige zou toch zo op zijn knieën in aanbidding neervallen en aanbidden tot hij niet meer kon en dan in slaap vallen.
Maar neen, het volk klaagde. Dan, bij de berg Horeb is God neergedaald op de bergtop als een gigantisch vuur, en de vreze des Heren is groot. Maar als Mozes daar dan veertig dagen is en met God aan het praten is maken ze zich maar gauw een gouden kalf, med de vurige manifestatie van God op de berg op de achtergrond. Hoe komt dit? Ik moet aannemen dat dit een beetje is zoals Big Brother. De eerste dagen in dat huis met overal een camera zijn de mensen die er wonen heel voorzichtig en zich bewust van de camera. Maar na een tijdje zijn het zo gewoon dat ze het vergeten. Ze houden er geen rekening meer mee, en hun ware aard komt boven.
Ik begin zelf net te leren dat God spreekt over lange periodes. Hij kan ook plots iets zeggen, maar vaak duurt het langer en komt het vanuit verscheidene hoeken zodat alles als puzzelstukjes in elkaar valt. Die gedachte vanmorgen was een puzzelstukje in een puzzel waar God toch al meer dan een maand aan bezig is. Dus als je denkt dat je na 40 dagen niets hoort en God je in de steek laat, moet je je maar geen zorgen maken, Hij heeft misschien nog maar het begin gesproken van iets.
Je kan het vergelijken met een papieren vliegerke. Om het goed te kunnen laten vliegen moet ge uwen tijd nemen om eerst de hoekskes op elkaar te leggen en dan te plooien. Een paar keer extra over de vouwen gaan kan geen kwaad, want daardoor worden de vouwen sterker. Dit neemt meer tijd in beslag, maar zal een beter resultaat leveren.
Ik daag jullie dus uit om God te verwachten, niet enkel 's zondags, maar elke dag.
En nu moet ik vertrekken, ik wil niet te laat komen, want God gaat iets doen in de dienst
Veel zegen iedereen,
Nikolaj
Stuur door
Dit is niet OK