Staan we stil bij wat voor een invloed we hebben op al de kinderen rond ons?
Staan we stil bij die verantwoordelijkheid?
Ik heb vandaag met een kind gesproken dat van thuis uit racistisch denkgoed meekrijgt.
Ik hoor bijna dagelijks de kinderversies/visies op volwassenheid.
De grote mensen worden zeer goed geobserveerd en nagedaan. De handelingen en denkwijzen worden spelenderwijs overgenomen, zeker als ze op de leeftijd komen dat ze groot willen doen.
Wat geven wij hun mee als normaal?
En daarnaast, wat geven wij hun niet allemaal mee dat 'enkel voor grote mensen' is? Zij zien en onthouden het. Het gedrag dat we tegenover hen niet kunnen verantwoorden omdat eigenlijk ons geweten ons zegt dat het niet goed is. Dingen die wij wel mogen en zij niet. Zij onthouden het, en als ze groot willen doen, en laten zien dat ze 'volwassen' kunnen zijn, of ze willen gewoon spelen zoals de grote mensen, dan komt het eruit en is het telaat.
Want zo zijn de grote mensen nu eenmaal.
De grote mensen moeten soms echt wel de kleine mensen beginnen nadoen in plaats van andersom. Geen wonder dat God ons vraagt om te worden als een kind. Geen wonder ook dat dit niet op eigen kracht gaat (het zit er nu eenmaal ingebakken), maar dat God het in ons wil veranderen eens wij het willen.
Zo, gal gespuwd. Sorry.
Maar denk er maar eens over.
Stuur door
Dit is niet OK