Ik las net dat
Rothko het onderstaande schreef.
"Without monsters and gods, art cannot enact a drama."
Waarmee hij, als ik het goed begrijp zegt dat kunst het nodig heeft dat er een soort van geestelijke realiteit bestaat. Eentje die we zelfs kunnen zien, ook al is het misschien door de kunst. Anders komt kunst niet tot zijn recht.
Ik vind dit wel cool omdat hij hiermee lijkt te wijzen naar God. Hij weet zelf niet (of wil het niet weten) wie God is, maar merkt, door de kunst, wel dat er iets meer nodig is dan de zichtbare realiteit.
helaas volgt hij dan Freud en Jung, die denk ik zeggen dat we dat zelf maken om zin te geven aan ons leven, terwijl we dat helemaal niet moeten doen, want God is er echt. Hij maakt niet enkel de kunst, maar alles de moeite waard. Hij
is de zin van het leven! Wij zijn gemaakt om Hem te aanbidden, door houding, leven, zang, dans en ook schilderen en tekenen. Ieder heeft zijn manier van aanbidding gekregen, ieder heeft zijn manier.
Ik dacht, ik schrijf deze gedachtengang even op, voor ik ze kwijt ben. Misschien zijn jullie er ook wel iets mee.
Er viel me net nog iets op terwijl ik over hem verder las. Hij toont aan hoe gevaarlijk kunst kan zijn. Wikipedia zegt:
Rothko’s new vision would therefore attempt to address modern man’s spiritual and creative mythological requirements and would, as Nietzsche claimed Greek tragedy had, seek to redeem man from the terrors of a mortal life. Modern artistic aims ceased to be Rothko’s goal. From this point on, his art would bear as its ultimate aim the burden of relieving modern man’s fundamental spiritual emptiness, an emptiness created in part by the lack of a mythology to properly address, as Nietzsche wrote, "the growth of a child’s mind and . . . to a mature man his life and struggles" and to provide the aesthetic recognition necessary for the freeing of those unconscious energies previously liberated by the mythological images, symbols and rituals.
Rothko considered himself a "mythmaker," and proclaimed that the only valid subject matter is that which is tragic. "The exhilarated tragic experience," he wrote, "is for me the only source of art."
Hier zegt hij dat hij de mythes maakt en zo goed doet voor de mens, die dat nodig heeft om zin te geven aan zijn leven. En zo wordt kunst een afgod, en hij een afgodmaker. Dit vind ik zo spijtig. God heeft expressie gegeven, maar niet om dit te doen. Een vorm van beelden maken en ervoor buigen. Zo spijtig.
Stuur door
Dit is niet OK