Eva-Lianne

23 mrt 2008, 23:03


(ik ga je toch missen)

Hersens geschud

17 mrt 2008, 23:15

Mijn hersens zijn vorige week behoorlijk door elkaar geschud toen ik van de fiets viel.
Daarbij lag een groot deel van mijn rechtergezichtshelft (lang woord, onthouden voor scrabble) ook wel open. Dat is nu ook nog het enige dat je kan zien. De hersenschudding is voorbij maar heeft me wel tot zegen geweest.
Het heeft me geleerd meer vanuit het hart te bidden. (Dat is de enige optie die oveblijft als uwe kop te zeer doe om te denken). Ik ben God er dus enorm dankbaar voor.

Vandaag

11 mrt 2008, 18:49

Vandaag keek ik rustig naar de dappere ruimtevaarder die in zijn shuttle door de ruimte zweefde. Plots was daar een enorme explosie van gouden stofdeeltjes waaruit een elf tevoorschijn kwam en me drie wensen aanbood. Dit werd onderbroken door een gigantische sirene ...
... waardoor ik realiseerde dat de ruimtevaarder iemand van 6 was in een wasmand en de elf een jongen van dezelfde leeftijd (6, niet elf) die maar verkleed was als elf. Ik moest ook direct even een pijntje wegblazen van een hand waar perongeluk op gestapt was.

Onconventioneel

11 mrt 2008, 14:27


Verlsa de draak, bevrijdt de prinses.
Klinkt simpel ...
Tot je doorhebt dat de prinses niet degene was die gevangen was.
En nu ben ik het nieuwe huisdier.

Bruid

11 mrt 2008, 13:11

Hey iedereen,
God is weer goed aan het vouwen, en ik verwacht een vliegertje dat elke moment met een volledige boodschap binnen komt vliegen. (wel, binnen enkele weken, maanden, jaren? ... wat is tijd voor God)
Ik moest net denken dat wij de bruid van Christus zijn en wat dat dan inhoud. Ik begon te denken wat ik zelf zo belangrijk vindt in een relatie (hopelijk zal ik dit ooit eens in de praktijk kunnen testen). Als man (of jongen) vind ik het belangrijk om te kunnen troosten en beschermen. Om een veilige plek te zijn waar mijn princess zou kunnen komen schuilen en tot rust kan komen. Waar ze alles kwijt kan en zich geborgen voelt.
Ik denk dat God dit in iedere man gestoken heeft in relatie tot zijn/de vrouw. Dit is dan volgens mij ook een richtlijn van God voor hoe wij, de kerk en individueel, naar hem toe moeten zijn als bruid. Dit is moeilijk voor mij, omdat ik dan trots en 'zelluf doen' zal moeten opgeven en me helemaal overgeven in Zijn armen, zoals ik wil dat mijn bruid bij mij zal zijn, zodat ik haar kan beschermen en verzorgen.
Wat denken jullie?

God, de grootste papieren vliegerkes Maker

2 mrt 2008, 22:36

Beste mensen,

voor hen die in God geloven,
wat verwacht u van Hem? Waarom gaat u 's zondags naar de kerk of samenkomst van gelovigen?
Waarom leest u door de week uw bijbel? Waarom bid u elke avond?

Is het omdat je dat zo geleerd hebt, omdat het moet of zodat anderen weten dat je gelooft?
Of ben jij een van de weinigen die effectief gelooft dat God zal antwoorden op uw gebed, dat God je zal leren uit Zijn woord en dat Hij door de woorden van de priester, dominee voorganger spreekt. Dat Hij echt geniet van de aanbidding die jij hem hopelijk geeft als je de liederen in kerk voor hem zingt.

Vanmorgen ging mijn alarm. Lekker op tijd om nog voor de dienst te kunnen gaan bidden in het voorbedelokaal dat we daar hebben. Maar ik vroeg me af of ik wel zou gaan. Wat ging er gebeuren? Normaal komt er dan zo'n stemmetje in mijn hoofd of hart (of waar dat 'fatsoen' zich ook verstopt) dat me zegt dat ik niet zo mag denken. Nu was dit echter maar een slaperig gemompel. Ik was eerder wakker dan mijn fatsoen. En God kon tot me spreken.

Wat verwacht ik? Wat heb ik de laatste paar weken meegemaakt? Hoe ben ik door God veranderd en opgebouwd? Wat heb ik meegemaakt met God? En ik heb wel dingen meegemaakt. Ik ben een beetje opgehemeld omdat ik 'de bediening van de week' heb. En ik ben daar zeer dankbaar voor. Maar God kan toch veel meer?! Hoe lang is het geleden dat hij mijn hart helemaal uit elkaar heeft gerukt om een verstopt rot pllekje te verwijderen en daarna mijn hart weer in elkaar te steken?

Waarom maak ik meer met God mee buiten de kerk dan in de kerk? Omdat er meer dagen in de week zijn dan één zondag natuurlijk. Maar ik vraag me af hoe lang het geleden is dat ik echt verwachtte dat God zou 'opdagen' in de dienst en er niemand onveranderd laten. Waar twee of meer in Zijn naam samenkomen, daar is Hij aanwezig. Mensen, we mogen, neen moeten, dit letterlijk nemen.

Maar wij zijn als Israël, net bevrijd uit Egypte, aan de rode zee ons kamp opgeslagen en God aanwezig als een gigantische pilaar van rook en vuur. Ik vraag me dan af hoe die Israëlieten hebben kunnen slapen? God zo aanwezig! De vreze des Heren moet toch zo voelbaar zijn geweest dat de onrechtvaardige in het verste, donkerste hoekje van zijn tent probeerde te kruipen om zich te verstoppen. En de rechtvaardige zou toch zo op zijn knieën in aanbidding neervallen en aanbidden tot hij niet meer kon en dan in slaap vallen.

Maar neen, het volk klaagde. Dan, bij de berg Horeb is God neergedaald op de bergtop als een gigantisch vuur, en de vreze des Heren is groot. Maar als Mozes daar dan veertig dagen is en met God aan het praten is maken ze zich maar gauw een gouden kalf, med de vurige manifestatie van God op de berg op de achtergrond. Hoe komt dit? Ik moet aannemen dat dit een beetje is zoals Big Brother. De eerste dagen in dat huis met overal een camera zijn de mensen die er wonen heel voorzichtig en zich bewust van de camera. Maar na een tijdje zijn het zo gewoon dat ze het vergeten. Ze houden er geen rekening meer mee, en hun ware aard komt boven.

Ik begin zelf net te leren dat God spreekt over lange periodes. Hij kan ook plots iets zeggen, maar vaak duurt het langer en komt het vanuit verscheidene hoeken zodat alles als puzzelstukjes in elkaar valt. Die gedachte vanmorgen was een puzzelstukje in een puzzel waar God toch al meer dan een maand aan bezig is. Dus als je denkt dat je na 40 dagen niets hoort en God je in de steek laat, moet je je maar geen zorgen maken, Hij heeft misschien nog maar het begin gesproken van iets.

Je kan het vergelijken met een papieren vliegerke. Om het goed te kunnen laten vliegen moet ge uwen tijd nemen om eerst de hoekskes op elkaar te leggen en dan te plooien. Een paar keer extra over de vouwen gaan kan geen kwaad, want daardoor worden de vouwen sterker. Dit neemt meer tijd in beslag, maar zal een beter resultaat leveren.

Ik daag jullie dus uit om God te verwachten, niet enkel 's zondags, maar elke dag.
En nu moet ik vertrekken, ik wil niet te laat komen, want God gaat iets doen in de dienst ;-)

Veel zegen iedereen,
Nikolaj

De hoekskes op elkaar

2 mrt 2008, 17:12

Jawel, deze keer in't nederlands. Ik ga proberen mijn best te doen en regelmatig te posten.
Ik heb gelezen dat dat nodig is om uw lezertjes te houden (en daar kan ik wel inkomen).

Dat is dus wel een beetje zoals met een papieren vliegerke. Als ge de hoekskes niet op elkaar hebt gevouwen, gaat het niet goed vliegen.

Wat kun je hier verwachten? Ik weet het zelf niet zo goed. Een beetje vanalles denk ik. Over mijn stage, over mijn huis, over mijn interesses. En hopelijk veel over God. We zien nog wel. Misschien zal ik eerst maar eens uitleggen wie ik ben.

Ik ben Nikolaj Bourguignon,
bij sommigen gekend als den Olaj, Kolajke, Niko en Chocolaj.
Mijn 24 winters in leeftijd hebben mij nog niet bijster veel ervaring opgeleverd.
Mijn nieuw leven is echter nog maar 12 jaar aan de gang. Ik ben dus wel degelijk een geestelijke puber die tegen de schenen van het gecompromiseerd christendom in het algemeen (en ook meer specifiek in België) wil schoppen. Maar ik hou me regelmatig nog wel in. Ge moet toch eerst zien of dat ge het zelf goed doet hé.

Ik ben afgestudeeerd als grafisch ontwerper, maar na twee jaar een goede job te hebben gehad kwam God tussenbeide om te zeggen dat Hij dat niet voor mij bedoeld had op die manier. Dus nu studeer ik voor 'begeleider in de kinderopvang', en ik voel me echt wel op mijn plaats. Ik hou er nog meer van dan van tekenen en ontwerpen enzo. Die kindjes leren me zoveel, en dat terwijl ze nog maar amper kunnen praten soms.

Men zou kunnen zeggen dat ik eindelijk op m'n niveau zit. Samen met 3-12 jarigen (op de moment) vliegerkes vouwen. Dat is, doordat ik het aan 1 kindje voordeed trouwens direct een nieuwe rage geworden in de buitenschoolse opvang waar ik nu stage loop.

Verder woon ik in een leefgemeenschap van Kerygma Teams (gelinkte website staat ver achter) en ben ik begeleider in Go-Live, een katholieke tienergroep (en dit terwijl ik zelf geen katholiek ben).

Ge zou eigenlijk kort samengevat kunnen zeggen dat mijn leven een beetje draait rond God en kinderen. En daar zout ge dan nog gelijk mee hebben ook.